Fermin
@Ferhanmin
Ben hep kendi içime yolcuyum.
Ömrümden uzun okuma listelerim var ve bekledikleri yerden bile mutluluk veriyorlar.
Annem bir keresinde geçmiş hikayeleri anlatmaya insan kötü kalplidir diye başlamıştı, insan iyiliği değil kötülüğü sever. Hikayelere bak… Filmlere dizilere bak… Hep kötülüğü anlatıyorlar… Neden? Kötülük çekicidir çünkü
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
herkesin iyiliği sözde diye anlatmıştı anneannem o günleri. İnsanın özünün kötü olduğuna inanıyordu. İnsan, iyi insan olmak için çok çabalamak zorundaydı ama kötülük için çabalamaya gerek yoktu. Bunu hayat ona göstere göstere öğretmişti

Çocuğun karın tokluğuna çalıştırılan iş gücü; evliliğin aşk sevgi bağlılık gibi duygular içermeyen ekonomik bir kurum; cinselliğin de bakım karşılığı ödenen bedel olduğu çağlarda kendisinden değil 50,150 yaş büyük bile olsa bir paşa ile evlenmek başına talih kuşu konmak anlamına geldiği için esmerin kendisi de annesi de abisi de sevinçten uçmuşlardı.
annemin hikayesi acıklıydı. Yalnız annemin değil, anneannemin, anneannemin annesinin, büyük ihtimalle onun annesinin ve daha büyük annelerin hikayelerde acıklıydı. Delili bozuk es M’nin zamanında da, Uygarlığın sözde tavan yaptığı şimdiki zamanda da kadınların hikayeleri hep acıklıydı. 
benim de gözyaşlarım akıyordu ; içimde bir yer , çok büyük bir yer açık bir yaraya dokunuluyormuş gibi acıyordu, içimin acısından nefes alamıyordum.