Ferhat Krpcn
@Ferhatkrpcn
174 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
- "geçen gece çocuk hastaydı. ilacı bitmiş, almak için dışarı çıktım. sağa sola saldırıp nöbetçi eczane arıyoruz. birden durup dururken içim cız etti. bi baktım gene aynı karın ağrısı. öyle özlemişim ki seni. dönerken bi meyhane gördüm. bi tek içeri girdiğimi hatırlıyorum bi de rakıya yumulduğumu. arkasından en az dört cigaralık…sonra gözümü bir açtım karşıdan karlı dağlar geçiyor. bi daha açtım başımda bi çocuk: “kalk abi.” diyor “kars’a geldik.”
— otobüsten indim, yürümeye başladım. dedim, Allah’ım nerdeyim ben? burası neresi? sonra güç bela burayı buldum. kapının önünde durup düşündüm. dedim Bekir, bu kapı ahiret kapısı. burası sırat köprüsü. bu sefer de geçersen bi daha geri dönemezsin. iyi düşün dedim. düşündüm, düşündüm…ama olmadı, dönemedim. sonra, bak oğlum dedim kendi kendime. yolu yok çekeceksin. isyan etmenin faydası yok, kaderin böyle. yol belli, eğ başını usul usul yürü şimdi."
“İlla her buhranlı dönemimizden bir verim mi almamız gerekicek? Bi kere de karakter acılar içinde süründüğü hiçbir şeyin onu teselli edemediği yıllar yaşasın. Sürekli umut yeşertmeye çabalama, insanları yaşadıklarından olumlu sonuçlar çıkartmaya teşvik etme.. Her derdimizin üstesinden pozitif düşünme yöntemleriyle mi geleceğiz? Hayatta sorun diye bir şey de var. Her şeyin çözümü olmak zorunda değil.”
"Kütüphanesi olan, çok kitap okuyan birinden korkmamak gerekir; tek kitabı olan, onu kutsal sayan ama hiç okumamış olandan korkmak gerekir.
Geleceğe duyulan korku bugüne sarılmamıza
sebep olurken geleceğe duyulan inanç değişime açık olmamızı
sağlar. Zengin veya fakir olsun, güçlü veya zayıf olsun,
çok şey başarmış veya pek az şey başarmış olsun, herkes gelecekten
korkabilir.
Dünya, kendi yaşanmamış hayatlarından dolayı acı çeken insanlarla doludur. Dünya onlara karşı acımasız olduğu için değil, kendi potansiyellerine ihanet ettikleri için acımasız, eleştirel ya da katı yürekli olurlar. Sanat üretmeyen sanatçı, üretenle alay eder. Aşkı göze alamayan insan, âşık olanla dalga geçer. Kendinı bır düşünceye adamayan kişi, inancı küçümser. Ama yine de hepsi içten içe acı çeker. Çünkü bilirler: Alay ettikleri hayat, aslında yaşamaları gereken hayattır.