Litvinov gözlerinin önünde sürekli değişen bu manzarayı uzun süre seyretti. Birden, aklına garip bir düşünce geldi.Vagonda yalnızdı.Kendisini rahatsız edecek kimse yoktu bu yüzden yüksek sesle birkaç kez "Duman..Duman" diye tekrarladı.Birden ona her şey; insan hayatı,Rusya'daki hayat ,kendi hayatı,bir duman halinde göründü her şey Duman...Her şey uçup giden Buharla Duman...
İnsan kalbi bu savaşta hep yenilir. Bunun sonunda da bir boşluk, bir soğukluk, bir karanlık gelir, insan önce sevemez sanır kendisini. Sonra... Sonra sevsem bile kendimi tutarım , der. Sonunda, sevilen kimseden ayrı bir yaşamın var olmayacağını anlar. Her şeye alışılır katlanılır... Aşk uğruna.