O karanlıklı uzun gece ve hazîn gurbet, hazîn vaziyet içinde hayattan bir me'yusiyet geldi. Aczime, yalnızlığıma baktım, ümidim kesildi. O halette iken Kur'an-ı Hakîm'den imdad geldi; dilim حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَك۪يلُ dedi, kalbim de ağlayarak dedi:
Garibem, bîkesem, zaîfem, nâtüvanem el-eman gûyem, afv cûyem, meded hâhem zidergâhet İlahî!
(Garibim, kimsesizim, zayıfım, çaresizim, El eman derim, afvımı isterim, medet isterim rahmet dergâhından İlahi!)