Ah Frankenstein; herkese hakkınca davranıp sadece beni ayaklar altına alma. Senin adaletini, hatta merhametini ve sevgini en fazla ben hak ediyorum. Senin yaratığın olduğumu unutma. "Adem'in olmam gerekirken, düşkün melek oldum"; hiç günahım yokken sevinçten mahrum ettin beni.
Tekrar can bulmuş bir mumya bile, o sefil kadar iğrenç olamazdı. Henüz tamamlanmamışken ona bakmıştım: O zaman da çirkindi ama kasları, eklemleri hareket kazanınca, Dante'nin bile hayal edemeyeceği bir şey haline gelmişti.
Üzerinde yoğunlaştığınız çalışmalar sevgi hissinizi zayıflatıyorsa, basit şeylerden aldığınız, dışarıdan hiçbir şeyin karışmaması gereken tadı yok ediyorsa, o çalışma uygunsuz demektir; yani insan zihnine uymazlar...
Mezarın meymenetsiz rutubetinde didinirken, cansız kile can vereceğim diye, yaşayan hayvanlara işkence ederken, bu gizli çalışmamın bana verdiği korkuyu kim anlayabilir?