İçimde her şeye karşı büyük bir tiksinti ve nefret var; yürüdüğüm yollardan, gördüğüm insanlardan, odamdan nefret ediyorum. Her şey beni boğuyor, nefes almakta zorluk çekiyorum. Küçük bir çocuk gibiyim; ne yumruklarım işe yarıyor, ne de aklım.
Ümit ettiğim hiçbir şey olmadı. Koskoca şehirde yapayalnızım. Günlerdir kimseyle konuşmadım ve sırf birkaç kelime duyabilmek için sokakta insanların peşine takılıyorum. Hiçbir şey anlamıyorum, bilmiyorum, günlerce hiçbir şey yapmadan oturuyorum ve bu eylemsizlik beni yiyip bitiriyor. Günlerce hiçbir şey yapmamanın, kimseyle konuşmamanın, binlerce insanın arasında yalnız olmanın ne demek olduğunu bilemezsin.