Mavi

Mavi
Doğrunun önünde duramaz olmuş insanoğlu.
Kendine rağmen ona çekiliyordu.
Reklam
Ömrünü doldurmuş ve iyi yaşamış olmanın verdiği sakin hoşnutlukla, yavaş yavaş ölüyordu.
Aşkı ona eziyet ediyor, iradesini ezip geçiyordu.
Ancak çok ender anlarda düşünebiliyordu Martin. Sanki düşünce evi kapanmış, pencerelerine tahtalar çakılmıştı da kendisi, içeride hayalet gibi dolaşan bekçiydi. O da bir gölgeydi.
Hayat dayanılmaz ölçüde sıkıcı ve aptaldı; feci bir tat bırakıyordu ağzında.
Reklam