Acı benimdi, lakin hiç yaşayamamıştım.
Sürekli yutkunmaktan ve kendimi dizginlemekten çok yorulduğum bir zamandı.
Herkes "yasını yaşa, sakın içine atma" derken bile,
konuşmamam için beni susturmaya çalışıyordu.
Ben kısa cümlelerin uzun yasını tutmayı çok iyi öğrendim.
Değil... Öğrettiler.
Zorla öğrettiler.
Susmanın erdem, görmezden gelmenin insanlık olduğunu düşünen bu çağ dışı kişilik...
Kıyametin yürüyen ayak sesinin ta kendisi.
Werdşennn