Hassas bir kalbim vardı.
Kafeslere kapatıp özgürlüğünü elinden alamayacağın kadar da kırılgan...
Ben emanet verdim, sen mülkün bildin.
Ben kiracıyım dedim, sen ev sahibi edalarındaydın.
Konuşamadık bir türlü.
Binlerce kelime sarf etmemize rağmen, kalplerimiz birbirine hiç değmedi.
Sonunda aynı evde ikamet eden iki yabancı olduk.
Bir kıyamet koptu, savrulduk.
Şimdi istediğin kadar pişman ol...
Ölüler geri gelmiyor.
Werdşennn