Dokunmadım sana ama hissediyorum
Derini, terini, dokunu, saçını ve kalbini
Seslen bana her gece köhne bir yerden
O zaman bile ulaşırım sana tereddütsüz
Ben tek renk bilirdim o da siyah
Sonra sen öğrettin bana
Birçok halini rengin
Anlattın bana sevgi ne renk
Gösterdin bana hüzün ne renk
Ve hissettim seninle bunlar ne demek
Bütün renkler seninle anlam buldu
Tanrı şahidim olsun ki
Susturamıyorum sesleri
Kafamdaki o yüksek sesleri
Susun diyorum her seferinde
Ama Tanrı diyor sanki dahada yüksek
Daha yüksek Konuşun ki kafayı yesin çocuk
Dönüşü olmayan bir şekilde yiyorum kendimi
İçimi dışımı kemiriyorum adete bir fare gibi
Ama Tanrı hiç acımıyor bana sanki
Neden bu sesler neden bu acı devam ediyor
Anlamıyorum sonrasında da alışıyorum
Alışıyorum bu seslere bu acılara
Sustuklarinda garipsiyorum artık
Öylesine tuhaf bir farkındalığım var ki benim
Delirdiğimin farkındayken bile gülümserdim
Bir ben farkındayım uçurumun kıyısındaydım
Hem atlayasım hem kaçasım gelir,dikilirdim
Öyle sessizce şahit olurdum saçmalığına benliğimin.