Karanlıkta oturmak hoşuma gitti. Karanlık; her yere yayılan, her yere sızan bu yoğun, akışkan maddeye alışmıştım. Kaybolan düşüncelerim, unutulmuş korkularım, beynimin hangi köşesine gizlediğini bilmediğim, inanılmaz, korkunç düşünceler karanlıkta yeniden canlanıyor, ilerlemeye başlıyor, alay ediyordu benimle.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ölüm korkusu yakamı bırakmıyordu. Dert çekmeyenler bu kelimeleri anlamaz. İçimdeki yaşama duygusu öyle büyümüştü ki, bir anlık mutluluk, hafakan, ıstırap dolu uzun saatleri telafi edebilirdi. Acının, ıstırabın varlığını görüyordum ama her türlü kavramadan, anlamadan uzaktı. Ayaktakımı arasında soyun meçhul, yabancı biri olmuştum. Hatta bundan önce bunların dünyasına ait bir parça olduğumu unutmuştum.. Korkunç olan şey, ne dipdiri ne hepten ölmüş biri olduğumu hissetmemdi. Sadece canlı cenazeydim. Ne dirilerin dünyası ile bağım vardı, ne ölümün unutulmuşluğundan, huzurundan yararlanıyordum.