Başlangıçta bütün bunlar çok eğlenceliydi. İntiharın eşiğindeki insanlar arıyordu. Kadınlar. Balığımla birlikte yalnız olduğum pis mutfağımda, altımda sadece bir don, elimdeki domuz pirzolasını galeta ununa bulamaya çalışırken, birilerinin dualarını dinliyordum. Yol gösteriyor, cezalandırıyordum.
İnsanlar hayatlarının kurtulmasını istemiyorlar. Hiç kimse sorunlarının çözülmesini istemiyor. Dramlarının. Önemsiz meselelerinin. Hikayelerinin çözümlenmesini, pisliklerinin temizlenmesini istemiyorlar. Çünkü geriye ne kalacağını biliyorlar. Büyük ve korkunç bir bilinmeyen.