Ynsmr
@Fikrinyanus
Büyüdüğünde anlarsın çocukluğun güzelliğini..
Mektepten çıkmak! Ben, içinde yaşadığım müddetçe bu loş binaya “güvercinlik” adını vermiştim. Elimde iyi kötü bir diploma ile kendimi dışarı atacağım günün benim için bir kurtuluş bayramı olacağını söylerdim. Fakat günün birinde güvercinliğin kapısı açılınca kendimi; boyumu bir hayli uzatan yeni siyah çarşafım, uzun topuklu iskarpinlerimle sokakta bulunca neye uğradığımı şaşırdım. Üstelik teyzem de köşkte düğün hazırlıklarına başlamış. Bu, beni büsbütün çileden çıkardı.
Aşağıda yaşanan bütün saçmalıklara rağmen..
Kış ortasında olduğumuzu unutturacak kadar güzel ve sakin bir akşamdı. Etrafımızdaki kuru dağ tepeleri bir mercan kızıllığı içinde yanıyordu.
Ümitli ve yaşam kokulu bir felaket..
İnsan, birini sevmek felaketine uğradı mı, esir gibi bir şey oluyor.
Sevmek denen şeyin rolü bu kadar insanı yakıp titretecek bir şey olursa, kendisi kim bilir neydi?
Dumanlı ve sisli bir paragraf, göz yaşartıcı..
Sevecek bir hakiki insan bulanlara şaşmak lazım… Çünkü onun bir hayalini bile bulmak o kadar güç, o kadar güç ki…