Filiz
@Filizcimm
KALÎ TYCHÎ
𝔐♡
Öğretmen
553 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
…dar görüşlü kişilerin bitmeyen uzlaşmazlıkları, sonunda daha yüce gönüllü olanların en iyi kararlarını bile yıpratır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir köprü olmak nasıldır?
“Her gün oku, herşeyi oku.
Ağaç olmak nasıldır, Van
Gogh olmak nasıldır, ikinci dünya savaşına katılmış olmak
Nasıldır, öğren!
Bir gün hepsi yapboz gibi yapışıp
Sana inanılmaz gerçekleri gösterecek.”
diye yazmıştı,sevgili Nil Karaibrahimgil bir şarkısında. Düzenli kitap okuma alışkanlığım yokken, bu sözleri, kitaplara bakış açımı fazlasıyla değiştirmişti.
İşte bu kitabı okurken de,bir köprü olup tarihe tanıklık etmek nasıldır öğreniyorsunuz.Yazarın betimlemelerinin harikalığıyla Balkan’ların buram buram kokusunu alıyor ve de oraları görmüşseniz gözünüzde en canlı haliyle canlandırıyorsunuz. Nobel ödüllü yazar İvo Andriç’in muhteşem kalemiyle bu eşsiz eseri daha fazla ertelemeyin ve okumaya başlayın.
Sağlıkla, huzurla, keyifle, bol okumalar :)
“Teşekkürler dünya.”
Yazarın kendisiyle ve kitabın konusuyla ilgili bir şey yazmak istemedim bu kez. Merak edenler arama motorlarından ve diğer incelemelerden kolayca ulaşabilirler bunlara. Ben daha çok vermek istediği mesajla ilgilenmek istedim,kendi penceremden. Kitabı genel anlamda sevmekle beraber,yazarın iyimserliği fazlasıyla yermiş olmasının haksız bulduğum noktasına değinmek istedim.Ve şöyle ki:
Voltaire, baş karakterimiz olan Candide’yi fazla saf (bence daha çok aptal gibi) ,bütün insanları da o kadar kötü anlatmış ki dünyaya dair asla bir umut besleyemiyorsunuz.Evet insanlar beklediğimiz kadar iyi olmayabilir, ama bu hiç kimseye güvenmememiz gerektiğini ve dünyanın yaşanılmayacak derecede kötü bir yer olduğunu göstermez. İlla yaşanılacak iyi yerler, güvenmemiz gereken birileri vardır ve olmalıdır da. Evet anlattığı bütün kötülükler yaşandı ve yaşanmaya da devam ediyor. Ama korkarak, nefret ederek ve her şeyde bir kötülük olduğu düşüncesiyle yaşayarak, karamsarlık deryasında boğamayız kendimizi. Yani eğer sen, kendinin iyi bir insan olduğuna inanıyorsan,senin dışında da iyi birileri vardır demek ki.Değil mi ama??
Neyse işte,kısa iç dökmeli incelememe, çok sevdiğim, rahmetle andığım, harika insan Kazım Koyuncu’nun sözleriyle son vermek isterim. Sağlıkla,iyilikle ve kitapla kalın sevgili okurlar :)
“Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak
Şiir okumaktan pek keyif alan bir okur olduğum söylenemez maalesef. Özellikle anlam kapalılığı yoğun şiirler beni çok yorar,okudukça hevesim kırılır ve ittire ittire getiririm sonunu. Ancak bazı şairler ve onların eserlerini, bunun dışında, söylediklerimin üstünde tutabilirim. Şükrü Erbaş, Didem Madak, İsmet Özel,Nazım Hikmet Ran gibi…
Şiirde çeviri anlamı bozuyor, aynı duyguyu vermiyor gibi bir düşünce vardır okurlar arasında. Katılırım bu düşünceye. Bakınız yabancı şarkı çevirileri o kadar duygusuz gelir ki şarkının orijinal dilini bilip o dilde duyguyu alanlara… O yüzden çeviri şiir okumakta tereddüt yaşamış ;ama aynı zamanda şairle de tanışmak istemiştim.O zaman neden bir şans vermeyeyim dedim Neruda’ya.
Pablo Neruda, İspanyanın deyim yerindeyse, direnişçi şairlerinden. Bu isyanı,direnişi nerdeyse bütün şiir türlerinde hissedersiniz,aşkta bile.Çeviri olmasına rağmen(keza çevirmenlere hayranlığım ayrıca büyüktür) tadını gayet alıyorsunuz duyguların. Yani çeviri diyip benim gibi,önyargılı olmayın derim. Okuyun, ne demek istediğimi anlayacaksınız. Benim, dışında ve üstünde tuttuğum şiirler arasındaki yerini aldı Neruda’nın şiirleri. Özellikle “Serenad” isimli şiirini çok sevdim. Okumak isteyenlere bırakıyorum dizelerini. Keyifli okumalar :)
SERENAD
Sen benim derimden çok daha benimsin. Seni ararken
İçimde, damarlarımda, kanımda, ışıkla örülmüş
Gizemli dokularımda şendin bulduğum. Sanki kandın sen
Taştın, azıktın.
Bense dışında kaldım aklın, çılgınlığın, giysilerin,
Eski bir karanlık ve ormanlar soyundan geliyorum,
Ama tıpkı bir kuyudaymış gibi iki büklüm girip
Kör bir adam gibi el yordamıyla
Yolumu bulmaya çalışırken topraklarımda,
Adımlarıma yön verecek parmaklıklar yoksa da
Vardır senin gülünün büyümesi evimde
İçimde büyümeyi
Duygusallık yükleniyor…
Şeker Portakalı’ndan beri beni en çok duygulandıran kitap…Zaten sulu göz biriyseniz ve aynı zamanda duygusal olarak zor zamanlar geçiriyorsanız yaklaşmayın; çünkü bir ağrılı yük daha biniyor derdinize, bu hikayeyle…
Charlie’nin dramatik hikayesine şöyle kısaca göz atacak olursak (ki bence siz kesinlikle derinlemesine göz atın) şöyle:
Charlie, normal insanların zeka düzeyine oranla daha düşük zeka düzeyine sahip bir bireydir. İnsanlar tarafından hor görüldüğü halde, asla bunun farkına varmadığı bir masumiyete, biyolojik olarak 32, zeka olarak çocuk yaşa ve davranışlarına sahiptir.Ama Charlie onun deyimiyle akıllı, yani bizler gibi sıradan bir birey olmak istemektedir. Bu hayalini gerçekleştirebileceğini söyleyen bir kaç bilim insanının deneyi için denek olmayı kabul eder. Hayvan denek olan Algernon isimli fareyle böyle tanışır. Bundan sonra Charlie’nin ‘ilerleme raporlarıyla’ hikayesi başlar.
Çok akıcı,etkileyici ve sorgulatıcı bir eserdi. Aklımızı, benliğimizi, insanlığımızı, varlığımızı, egomuzu, psikolojimizi ve yaşamımıza dair bir çok şeyi sorgulattı bana. Duygular o kadar iyi verilmişti ki, Charlie’yle beraber yaşadım yaşadıklarını…
Şiddetle tavsiye ediyor, ille de okuyun diyorum! Sağlıkla ve kitapla kalın.