Prometheus
@FiloSofi30
Bugün kendimi öldürdüm.
1937 yılında amansız bir kansere yakalandığını öğrendim.
Ve peşimi asla bırakmayan ölümün beni bulduğunu anladım.
Ve ölümün karşısına dikilip ona şöyle dedim:
-Bu savaş bitti.
Sonra da şöyle dedim:
-Zafer senindir.
Ve ekledim:
-Ama zamanına ben karar veririm.
Ve ölüm beni öldürmeden ben kendimi öldürdüm
Reklam
1933'te Adolf Hitler Almanya şansölyesi oldu. Kısa bir süre son-ra ulusun yeni sahibine ve efendisine yaraşır şekilde, çok büyük bir tören düzenlendi.
Orada alçakgönüllülükle haykırdı:
"Ben Gerçek Çağı'nı kurmaktayım! Uyan Almanya uyan!"
Ve roketler havai fişekler, kilise çanları, ilahiler, tezahüratlar yanıkıyı daha da arttırdı.
Beş yıl önce Nazi Partisi oyların yüzde üçünden daha azını toplamıştı.
Hitler'in zirveye doğru olimpik sıçrayışı, maaşların, iş imkânlarının, para ve diğer her şeyin dibe doğru ayrı anda dü-şüşü kadar olağanüstü oldu.
Topyekün çöküşle çılgına dönen Almanya suçlulara -Yahu-dilere, kızıllara, homoseksüellere, çingenelere, zihinsel özürlü-lere ve çok fazla düşünme saplantısına kapılmış olanlara- karşı sürek avını başlattı.
1918'de Moskova'da, devrimci coşkunun tam ortasında, Anatoli Lunacharski Tanrı'yı yargılayan bir mahkemeye başkanlık etti.
Bir İncil sanık sandalyesine oturtuldu.
Savcıya göre, Tanrı tarih boyunca insanlığa karşı sayısız suç işlemişti. Savunma avukatı Tanrı'nın suç ehliyeti olmadığını id-dia etti: zira ileri derece bunaklıktan muzdaripti: ama mahkeme onu idama mahkûm etti.
1918'de bugün, şafak vakti, beş mitralyöz mermilerini gök-yüzüne doğru boşalttı.
Nihayetinde ölüm özlenen unutuşu getirir ama bu sırada bir yandan da şimdiki zamanı ve yaşamı vurgular ve yaşamın yalnızca kesintisiz bir olmuşluk olduğu, varlığını kendini olumsuzlayarak ve tüketerek, kendisiyle çelişerek sürdürebilen bir şey olduğu bilgisine vurur damgasını.
Kendisine de şaşırır insan, unutmayı öğrenemediği ve sü-rekli geçmişe bağlı kaldığı için: ne kadar uzağa, ne kadar hızlı koşarsa koşsun, zinciri de koşar peşinden. Bir mucize-dir bu, ha deyince gelir, ha deyince gidiverir, daha önce de hiçtir, daha sonra da bir hiçtir, ama yine de bir hortlak gibi çıkagelir ve bir sonraki anın huzurunu bozar