“Hasta olduğun için değil, hayatta olduğun için öleceksin..”
Lucius Seneca
Hepimiz, belirsizce belirlenmiş süregelen bir sürecin parçası ve parçaların bütüne etkisi gibiyiz.
Sürer gideriz..
Kimi zaman akıntıyla birlikte, kimi zaman akıntıya karşı kürek çekeriz.
Kimi zaman direnir kimi zaman yorgun düşeriz.
Hepsi hayata dair hepsi yaşamdan bir parça deriz..
Lakin;
Yaşamın amacı, ölünceye kadar anlamlı yaşamak iken hep yaşayacakmış gibi yaşarsak miskinleşiriz.
ölüm unutkanlığıyla ve yaşamı mülk edinme çabasıyla didiniriz.
ölümün sırrına ermek isteriz fakat bu sırrı yaşamın kalbinde aramadıkça nasıl bulabiliriz..?
Dünya sahnesinde hayal perdesinde sadece bir seyirci miyiz..?