İnsan, bir bütün olarak nadiren iyi veya kötüdür, bir ilişkide çoğunlukla "iyi", bir başkasında kötü veya bazı dış koşullar altında "iyi", diğer koşullarda kesinlikle "kötü"dür. İlginç olan şey ise, çocuklukta mevcut olan güçlü "kötü" dürtülerin varlığının, yetişkinlikte özellikle bariz bir şekilde "iyi"ye doğru dönüşün koşulu haline geldiği deneyimidir.