Felaketin bazen kendine ait bir havası vardır. Onun yaklaşmakta olduğunu insan yüreğinde soğuk soğuk duyar.
"...Bana öyle geliyor ki dünyada mevcut sonsuz sevgi dile gelmek için can atar, dudaklarda tir tir titrer, gelgelelim dile gelmeye utanır utanır utanır!"
"Huyu, suyu aykırı, dilleri başka olanlar birbirlerine ısınamazlar" derler a. Yalan! Beraber çalışıp beraber çile çeken insanlar birbirine öyle bağlanıyorlar ki, bir kısmı buz, bir kısmı da ateş olsa, birbirine uyup canciğer kardeş oluyorlar.
Rüzgâr âdeta ruhlarımıza işliyordu.
Bir insan bağrının bu kadar kara bir acıyı nasıl barındırabileceğine şaştım.