iyi insanlar kendini hep yorgun hissederler, dedi yazar. çünkü kötülük her yandadır, kötülüğü görmek, kötülüğe tahammül etmek yorar, çok yarar. yaşama uğraşıdır bir bakıma. zordur.
Hayatımı kaybetmiştim ben. Dediler ki ararsan bulursun. Araya araya buraya kadar geldim. Ama aslında bulmak aramanın kendisiymiş, insan hayatını filan bulamazmış. Anlamadım. Anlamadığımdan bir uçurum çıktı karşıma. Atlasam evimde açacakmışım gözümü. Ama ben ineceğim sandım. Başladım benim ayaklarıma küçük gelen taş basamaklardan inmeye koca dağı. Hava karardı, göz gözü görmez oldu. Bu mağaraya girdim. Bekledim ki hava aydınlansın. Aydınlanmadı. Sonra anladım ki... karanlık bendeymiş. Kör olmuşum ben. Mağaranın kapısında yüzüme sıcak vurunca anladım. Dışarısı günlük güneşlikti. Karanlıkta olan bendim. Bunu anlayınca delirdim. Delirince zaman gitti. Zaman gidince acıkmadım, susamadım, yüz yıl oldu, bin yıl oldu, çıkamadım buradan. Kaldım
hakikat tektir. bin surete girer. sana tanıdık geleni görürsün de bildim dersin. doğru diye bir şey vardır, hepsi de bir hakikate hizmet eder. sen bir doğruyu da bilirsin, ama tek hakikati kaçırırsın.