Ayaklarımızın altında bir zemin yok artık. Bir çatımız da. Gelecek yok. Geçmişin izleriyse çoktan silinmeye başladı. Aşk, bize bu sonsuz boşlukta ev olacak tek şey.
Bütün gövdemin yaprak gibi kuruduğunu hissediyorum dudakları omzuma deyince. Kuruyup kuruyup en sonunda ufalanıyor, toza dönüşüp altımızda utanan ipekli İran halısının üzerine dökülüyorum. Biri beni buradan süpürsün istiyorum. Hemen şimdi.
İlla duygusal bir sahne yaratacağım, illa kendime zırnık koklatmadığım o sonsuz şefkatimle birine iyi geleceğim, illa kendimi gerekli hissedeceğim... Merhametim batsın.