"Her geçen zamanla beraber yaptığın her şey ciddileşmeye başlıyor ve yetişkin dünyana hapsoluyorsun. Zorunluluk haline gelen her şey seni zorlamaya ve ruhunu yormaya başlıyor."
Kitabı bitirmem uzun sürdü ama bu tamamen benden kaynaklıydı. Bir oturuşta okunabilecek çok güzel bir eserdi. Beyhan Budak'tan okuduğum ikinci kitaptı ve sanki karşımda onunla sohbet ediyormuşum gibi hissettim. Insanoğlu hayatın içinde bazen kendi sesini duyamayabiliyor bu eser tam da bu zamanlar için yazılmış sanki. Okurken o kadar çok cümle çizdim, o kadar çok kendimi gördüğüm noktalar oldu ki. Hayatımın rehberini bulmuşum gibi oldum. Kaleminize sağlık. Kitabın son bölüm başlığıyla cümlelerimi bitirmek istiyorum.
"Bâki kalan bu kubbede bir hoş sada imiş."