Doğurdum, emzirdim, büyüttüm, geceleri başında bekledim, okula gönderdim, her şeylerine yettim ama büyüdüklerinde hiçbir dertlerine derman olamadım.
Hayat nasıl da ayırıyor anneyi evlattan, kardeşi kardeşten... Herkesi kendi derdi ile bir kafese sıkıştırıyor. Görsem de anlasan da uzanamıyorsun...
Benim boğazım düğüm düğüm biliyorum. Ne yediğim geçiyor ağız tadıyla boğazımdan ne içtiğim ne yaşadığım. Orada takılıyor. Hiçbir şeyin neşesi yok, hiçbir şeyin tadı yok. O düğümleri açmak kolay değil. İnsan,yeri geliyor bir ipin tek düğümünü çözmek için saatler harcıyor; boğaz düğümü mü çözülecek?
Anlattıkça çözülecek benim düğümlerim. Anlattıkça iyileşeceğim.