İnsanların ne düşündüklerinin önemi var mı? Hayır. Sonunda dünyanın hiçbir kıymeti yok.
Kıymeti olan sadece kalplerimizde kalan.
Kalplerimizde ne kaldı?
İnsan yavaş yavaş yaşlanır: Önce hayattan ve insanlardan alnan zevk yaşlanır, bilirsin, yavaş yavaş her şey fazlasıyla. Ardından beden yaşlanır; bir anda değil, hayır, önce gözler, bacaklar ya da kalp yaşlanır. İnsan parça parça yaşlanır. Ve sonra bir anda ruh yaşlanmaya başlar; çünkü beden yaşlanmış olabilir ama ruhun hâla kendi arzuları, kendi anları vardır, hâla arar, hâlâ sevinir, hâlâ neşe arzusu duyar. Ve neşe arzusu bitince geriye sadece anlar ya da kibir kalır; işte o zaman insan gerçekten yaşlıdır, nihai olarak.
Bir şey vardır, öyle yaralar, yakar ve acı verir ki, belki ölüm bile bu ıstırabı dindiremez. Bir ya da iki kişinin , insanın onsuz insan olarak kalamayacağı benlik duygusunu zedelemesi. Kibir, diyorsun. Evet, kibir...