Ayşe sarikaya

Her zaman oldugu gibi "Cehenneme giden yollar iyiniyet taşlarıyla döşenmişti."
Sayfa 205
Reklam
Eğer hayatını kurtarmaya çalışmaktan vazgeçmezse, seni öldürecek...
Sayfa 173
Ölmek nasıl bir ansa yaşamak da bir an. Gözlerini kapar ve bütün gereksiz korkuların çözülüp gitmesine izin verirsin. Sonra korkudan muaf olan bu yeni varoluş halinde kendine sorarsin: Ben kimim? Şüpheler olmadan yașayabilseydim neler yapardım? Haksızliğa uğrama korkusu olmadan yaşayabilseydim? Acıdan korkmadan seve. bilseydim? Yarın o tadı nasıl özleyeceğimi düişünmeden, bugünün tadını çıkarabilseydim? Zamanın geçişinden ve sevdiklerimi benden çalabileceğinden korkmamış olsaydım? Evet, Ne yapardım? Kimleri umursardım? Ne için savaşırdım? Hangi yollarda yürürdüm? Nelerden haz alırdım? içimdeki hangi gizemleri çözerdim? Kısacası, nasılyaşardım?
Ne biçim bir hayat bu? Sekiz yılda bir mecburen kimlik değiştirerek yaşanan...
Sayfa 192
Her şey değişir ve hiçbir şey değişmez...
Sayfa 101
Reklam