Osman Dalkıç
@Foxev
8 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İçindeki öfkeye teslim oldu ve anda kayboldu Numi, her kendine varışın anda kaybolmalarla başladığını düşünmeden. İnsanın ancak kaybolmalarının bittiği yerde kendiyle buluşabildiğini bilmeden.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu girdabın içinde sonsuza kadar dönecek gibi, hiçbir yere varmayacak, dibe dahi vuramayacak gibi hissetti Numi. Eve dönüyoruz demişti ama ev kabul gördüğün, istendiğin, hissettiğin yer değil miydi?
Kopuktu bu insansılar. Birbirlerinden tamamen kopuklardı. Havanın kirli değerlerinden ve bu pis nefesi sürekli bedenlerine çektikleri için sararmış, grileşmiş tenlerinin, gelişmemiş kemiklerinin, eğilmiş omurgalarının halinden belliydi gezegenin öz kaynaklarını tüketerek yaşadıkları. Tüketerek yaşayan her organizma işte böyle tükenerek yaşardı. Ölüyordu gezegen, bu insansılar da her an bu ölümü soluyordu.
Cennetteydiler... belki, ama insan, ilgisine paha biçemediği bir varlığın ilgisizliğinde nerede olursa olsun cehennemde değil miydi?
Hayat kaçmaya çalışanlar için ağırdı. Durup yüzleşmek, kendin olmak için çaba göstermek, gerekirse yeniden doğmak için yaşarken ölmek şarttı.