Annem karşımda uyuyorsun. Masum bir çocuk gibisin. Yaşlandıkça bedenin küçülmüş ruhun yaşadıklarından dolayı harap olsada yaşlanmışsın annem. Ne zamanlar atlattık birlikte yağmurlu gecelerde… Yaşadıklarımız ne kadar olgunlaştırdı bizi… yaşarken anlamamışız yıprandığımız zamanları… kaç gece ayrı odalarda birbirimizden habersiz yaşadıklarımıza ağlayarak , düşünerek sabahlamışızdır… Bedenimizi çok yordular insanlar ve yaşattıkları…. Bizim ki belki de topluma karşı kadın başına kalma zaferiydi. Her darbeye karşı birbirimize kol kanat olduk. Yaralandık ,yaralandıkça sarıldık… Büyüdüm ama sen küçüldün… Hayat bu demek ki. Şimdi yine tek başıma kalacağım ama bu sefer sarılacak kolum kanadım yok….
#frauadymn