"Ben ki hiçbir şey ne yaşadım, gördüm.
yolun yarısı bile değil belki,ruhumdaki yanık kokusunu duydum.
Ne aşk ne para ne de bir dava uğruna ben,
Kendimi yelkovanla akrebi izlerken boğdum."
Bunu yap, şunu görmeye git, öbürünü davet et: sosyal ilişkilerdeki baskılar, kültürel modalar, iş yoğunluğu... Her zaman bir şeyler yapmak, peki ya "olmak"? Bunu sonraya bırakırız çünkü hep daha iyisi, daha acili, daha öncelikli olanı vardır. Var olmak yarına kadar bekleyebilir. Ancak yarın da öbür günün işlerini getirir. Bitmeyen karanlık bir tünel. Ve buna yaşamak derler. Yürümenin Felsefesi