Nefise Türker
@Frezya8
İmkansızlıklara kırgınım.
Reklam
Araştırdım ve çok geçmeden tepenin yanında, bayırda duran o üç mezar taşını buldum. Ortadaki boz renk bağlamış ve fundalarla yarı yarıya örtülmüştü. Edgar Linton'un taşı yeşeren otlarla, yosunlarla yavaş yavaş sarılmaya başlamıştı. Heathcliff'inki ise hâlâ çıplaktı.
Mr. Heathcliff, oysa sizi seven kimseniz yok; bizi ne kadar zavallı yaparsınız yapın, bu acımasızlığınızın bizimkinden daha taşkın olan kendi acınızdan geldiğini düşünerek yine öcümüzü alacağız. Siz bir zavallısınız, öyle değil mi? Yalnızsınız, tıpkı şeytan gibi; ve onun gibi kıskançsınız . Kimse sizi sevmiyor, öldüğünüzd arkanızdan kimse almayacak! Ben sizin yerinizde olmak istemem!"
O dedi ki, sıcak bir temmuz gününü geçirmenin en iyi yolu, kırların ortasında bir fundalıkta sabahtan akşama kadar uzanıp sırtüstü yatmak, çiçekler arasında düşte gibi, vızıldayarak dolaşan arıları, insanın tepesinde ötüşen tarlakuşlarını dinlemek, masmavi bulutsuz gökyüzünü, pırıl pırıl yanan güneşi seyretmekmiş. Ona göre cennetin ta kendisiymiş bu. Bana göre ise en büyük mutluluk, batı rüzgarı eserken, gökte de pamuk gibi beyaz bulutlar uçuşurken, hışır hışır eden yemyeşil bir ağaçta sallanmaktır.
Heathcliff, senin yerinde olsam, gidip onun mezarının üstüne boylu boyunca uzanır, sadık bir köpek gibi ölürdüm. Dünya artık yaşamaya değmez, değil mi? Ben de öyle şaşmaz bir kanı uyandırmıştın ki, senin için yaşamak demek Catherine demekti. Onu yitirdikten sonra, yaşamayı nasıl düşünebiliyorsun, aklım almıyor doğrusu.
Reklam