Başka bir şehirde, depremden, enkazdan, cesetlerden çokça uzaklaşmama rağmen; sarsıntıları bedenimde hala hissederken zihnimden çıkmayan birkaç an: Yattığım odadan çıkar çıkmaz arkamdan yere düşüp parçalanan ayaklı boy aynasının sesi… Gürültüyle beraber gelen şiddetli sarsıntılarla aynı anda elektriğin kesilmesi… Tam da o anda ne kadar aciz olduğumuzu anlayıp olduğum yere çöküp şehadet getirmem… Deprem sonrası aşağıda yalınayak yağmurun altında etrafa koşuşturan komşularıma durup bi süre öylece bakakalmış olmam… “İyi misiniz herkes iyi mi herkes dışarı çıktı mı” diye bağıran insanların sesiyle irkilip, ıslak ayaklarıma bakmam ve ayağıma terlik giyebildiğim için şükretmem… Ve son olarak şuan, o anı benden daha kötü bir şekilde yaşamış ve sonucu ölüm olmuş olan insanları düşünerek her dakika şükretmem… Bunları unutmak istemiyorum. Bunları unutmak istemiyorum. Bunları unutmak istemiyorum.