Doğası gereği insan, sürekli gözünün önünde bulunan nimetlere karşı duyarsızlaşır ve bir süre sonra o nimetlere olan ilgisini tamamen yitirir. Kanaat etme yetisini yitirmiş bir insan, elinde olmayan nimetleri aklından çıkaramaz ve sahip olamadığı bu nimetleri, beşer hayatının en kıymetli parçası olarak görür.