Sadece senin mi bu gibi şeyler yaşadığını düşünüyorsun. Herkesin hayat içerisinde yoğun bir mücadelesi var unutma ve bu yaşananların bizleri güçlendirerek farklı bir biz ortaya çıkardığını da. İlk olarak kendine acımayı bırak ve güçlen. Savaşmadığın hayatta asla huzuru bulamazsın. Tabii ki her savaş gibi bu hayat savaşında da kaybettiklerin olacak ve kazandıkların, inanılmaz yorulacaksın bazen, hatta kimi zaman pes edecek gibi olacaksın ama inan bana bu işsel hayat savaşın bittiğinde o kadar derin bir huzur hissedeceksin ki çünkü yaşamış olduğun bu içsel devinme, bu işsel olgunluk sana inanılmaz bir güç, inanılmaz bir inanç verecek ve kendine karşı. Aslında yaşamak için ihtiyacın olan tek şeyin kendin olduğunu anlayacaksın.
Aramızdaki saygı, sevgi kaybolmuştu sanki. Belki de bunlar değildi kaybedilen. Kaybedilen, yaşama karşı olumlu pozitife bakabilme yetilerimizde inandığımız her şeyi birer birer getirmenin vermiş olduğu bir umutsuzluktu kimbilir. Bunları da düşünecek durumda değildim. Yaşananların hepsi bana da ağır geliyordu. Genç bedenimin içinde yaşlı bir kadının ruhunu barındırdığımı düşünüyordum.