Nasıl bir karanlığın içine dolaşıyor olursa olsun, yolunu kendi kendine bulmak zorunda olduğunu açıklığa kavuşturmuştu. Ona yardım teklifinde bulunamayacağımı, yolunu aydınlatmak için bir lamba bile yakamayacağımı bilmek bana acı veriyordu.
Derin bir nefes aldım. Kontrolümü kaybedip de dağılamazdım. Çünkü dağılırsam, bir daha toparlanamayacağımdan korkuyordum. Fakat her sabah uyanmak için bir sebebim olmaksızın nasıl yaşamaya devam edecektim?
Yola devam etmemi sağlayan ve iyi yapıyor olduğum tek şeyi bırakma kararımı hala sorguluyor olsam da, her nedenle bu kendimi biraz daha iyi hissettirmişti.... Hayatım gerçekten o kadar kötü müydü? Gerçekten o kadar acınası durumda mıydım? Düşüncelerini kontrol etme, derdi. Bırak, aklına gelsinler. Ben de canımı acıtmalarına rağmen öyle yaptım.