Babamı 2 yaşımdayken kaybettim. Öyle birdenbire, kendine dikkat etmediğinden, ilaçlarını almadığından, kendi suçundan 33 yaşında ölmüş babam. Etrafımda bir sürü kadın; annem, anneannem, teyzem ve halam yıllar boyu babamın yokluğuna ağladılar. Bu yüzden evde hep bir güç
süzlük havası eserdi.
Annem sinirli ve ilaçları var. Halamlarla, yengemlerle ne zaman buluşsalar babamdan bahsedip ağlıyorlar öbür odada. Her söylediklerini duyuyorum. Babalardan bahsedilmesini sevmiyorum.