Söz suskunluğun yükünü alır, o yüzden insan kendi sesini duyduğu, kendi şarkısını bulduğu anda suskun umarsızlığın zırhını delmeli ve kendi şarkısını şakımalı.
Her hazanda birbiri üzerine dökülen ağaç yaprakları gibi insanlar da birbiri ardına toprağa yatarak yok oluyor. Bu değişmez, umumi bir kanun… Niçin endişe etmeli? Şu dünyada erilen başka ne var? Hayat yalan… Ölüm hakikat…