Çağımızın acıya duyduğu sempatide hastalıklı bir şeyler var. İnsan yaşamın renklerine, güzelliğine, coşkusuna sempati duymalı. Hayata dair yaralardan ne kadar az bahsedersek, o kadar iyi.
Gerçeğe giden yol çelişkiden geçer bir bakıma. Gerçekleri, cambazların yürüdüğü ipin üzerinde sınamalıyız. Eldeki veriler ancak akrobata dönüştüğünde onlar hakkında hükümde bulunabiliriz.
Kaba kuvvet bir derece de, mantığın kabalığına, zorbalığına hiç tahammül edemem. Mantığı bu şekilde kullanmak insafsızlıktır; zekaya bel altı vurmak gibidir.