Tende beden,bedende can taşıdıkça,bu dünyada yaşadıkça ,hayat yolunun önündeki engelleri aşmaya, kaldırmaya çalışacaksın, arkadan omuz vereceksin.başka türlü olmuyordu.Ne var ki her omuz vuruşta hayat arabasının tekerleği omzunu bıçak gibi yaralıyor,yara üstüne yara derken omuz nasır tutuyor. Eğer yaptığın işi seviyor , meyvasını da alıyorsan,nasırların hiçbir önemi yok...
"Hepimiz böyleyiz işte...Birbirimizden pek farkımız yok.Ancak ağır hastalandığımız ya da öldüğümüz zaman hatırlıyoruz birbirimizi.O yitirdiğimizin ne iyi,ne eşsiz bir insan olduğunu,ne büyük iyilikler yaptığını,ancak o son demde anlıyoruz."