Fundaklcsln
@Funda38
Iktisat & Türk Dili ve Edebiyatı
Kayseri
1 Şubat
406 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Reklam
#fundaokuyupyorumluyor
@altinkitaplar dan ilk kez okuduğum yazarın #karanlıktakikıvılcım kitabını şu an bitirdim ve hemen paylaşmak istedim sıcağı sıcağına
Kitap, Friedrich Nietzsche 'nin ünlü sözü ile başlıyor.
"Canavarla savaşan kişi, bu süreçte kendisinin de bir canavara dönüşmemesine dikkat etmelidir. Eğer karanlığa uzun süre bakarsan karanlıkta sana bakar."
İlk sayfalardan itibaren okuru huzursuz eden, sürekli tetikte tutan o karanlık atmosfer, psikolojik gerilimi roman boyunca sürekli hissettirtiyor.
Louisiana’nın boğucu ve kasvetli havası, hikâyeye öylesine güçlü işlenmiş ki olayların geçtiği o küçük kasabanın ürkütücülüğü içinde buluyor okur.
Chloe Davis karakteri romanda çok güçlü bir şekilde ele alınmış. Çocuk yaşta babasının işlediği korkunç suçlarla yüzleşmek zorunda kalması, yıllar geçse de ruhunda kapanmayan yaralar bırakmış. Dışarıdan güçlü, başarılı ve hayatını düzene koymuş bir psikolog gibi görünse de iç dünyasında sürekli çatırdayan bir kırılganlık taşıyor.
Yazar, Chloe’nin geçmiş travmalarının bugününü nasıl şekillendirdiğini son derece gerçekçi bir şekilde aktarmış. Onun zihnindeki korku, güvensizlik ve kontrolü kaybetme hissi okura da birebir geçiyor.
Kurgunun temposu oldukça güçlü; olaylar sürekli yön değiştiriyor ve her yeni detay okuru başka bir şüpheye sürüklüyor.
Herkesten şüphe ettiriyor ve katil kim sorusundan çok, gerçekten kime güvenilebilir? sorusu akıllarda yer ediniyor.
Geçmiş ve bugün arasında kurulan bağ hem merakı artırıyor hem de Chloe’nin psikolojisini daha iyi anlamamızı sağlıyor.
Chloe’nin en yakınındakiler bile zaman zaman şüpheli hale gelmesi güven duygusunu sarsıyor, okur olarak da onun gibi herkesten kuşkulanmaya başlıyorsunuz.
Final kısmında ise tüm taşların yerine oturmasıyla birlikte şaşkınlık yaratan, tatmin
"Zaman iyileştirir mi? Hayır, her daim iyileştirmez. Zaman iz bırakır..."
#fundaokuyupyorumluyor
Singapur'da Japonlara esir düşen, iç denizin altındaki karanlık tünellerde köle olarak çalıştırılan Tazmanyalı savaş esiri babanın 3 yıl süren esareti sonucunda Tazmanya'daki ailesinin yanına dönmesi konu ediliyor.
Yazar, kitabında kendi ailesinin yaşadığı trajediler üzerinden 20. yy'ın karanlık tarihini aydınlatırken bireyin acısının aslında evrensel bir ses olduğunu da göstermiş. Aynı zamanda okuru geçmişin tozlu sayfalarına götürmekle kalmayıp insanı vicdanıyla da başbaşa bırakıyor.
1945, 2. Dünya Savaşı sırasında Hiroşima'ya atılan ve 60 bin kişinin ölümüne neden olan atom bombası ile İngilizlerin Tazmanya'daki yerli halklara uyguladığı soykırımdan Hiroşima'ya atılan atom bombasına kadar 20. yüzyılın kaderini değiştiren olaylarla ilgili sorular kitabın ana temasını oluşturuyor.
Romanda tarihin yalnızca büyük olaylardan oluşmadığını gösteriyor.
Flanagan, savaşın rakamlardan ve resmi anlatılardan ibaret olmadığını; her olayın ardında parçalanmış hayatlar, yarım kalmış hikâyeler ve unutulamayan acılar bulunduğunu güçlü bir şekilde hissettirir. Özellikle Hiroşima’ya atılan atom bombasına dair bölümler, insanlığın bilim ve güç uğruna ne kadar büyük yıkımlara sebep olabileceğini sorgulatır.
Yazar, okuru sadece geçmişi öğrenmeye değil, aynı zamanda düşünmeye ve vicdani bir hesaplaşmaya çağırır.
Eserde dikkat çeken bir diğer unsur ise unutmak ve hatırlamak arasındaki çatışmadır. Kitap boyunca karakterler geçmişten kaçmaya çalışsa da hafızanın insanın peşini bırakmadığı görülür. Flanagan’ın anlatımı, acının nesilden nesile aktarılabileceğini gösterir. Babasının yaşadıkları, yalnızca ona ait değildir; oğlunun hayatına, düşüncelerine ve yazarlığına da yansımış.
Tarihin acımasız sahnelerinin yer aldığı, otobiyografik kurgu ile harmanlanmış, insan
