Furkan

hayat: kulaklarımızda acı bir çığlık değil su gibi... takılmadan akıp giden bir kum saati, yüce bir dağın sükûneti, sesi yitik bir gök gürültüsü ve temize çekilmiş tatlı bir öyküydü

Furkan

şimdilerde... bülbüle göğsünü açan gülün bütün bahçeleri talan şafak... gündüzü dost biliyor geceyi düşman bilmiyor ki... gecenin rahminde bir cenindi gündüzün katline uğramadan

Takip Önerileri

Furkan

Anneler yaratılmışların en güzelidir

-Bütün çiçekler annem kokar.- Ben dünyaya gözlerimi ilk açtığımda, sadece sımsıcak bir kucak bulmadım; güvenli bir yuva buldum, bir vatan gördüm. Sevgi, şefkat, merhamet dolu bir yüz gördüm. O annemdi. Çocukken onu sadece anne sanırdım. Meğer evimizin çatısıymış. Kışa karşı duvarı, karanlığa karşı kandili, yokluğa karşı bereketiymiş. Bir evde saatler bile annenin ritmine göre çalışırmış. O kalkınca sabah olur, o sofrayı kurunca bereket gelir, o pencereyi açınca eve güneş dolarmış. Biz çocukken fark etmezdik. Suyun bardakta hazır oluşunu, ekmeğin sofrada bekleyişini, ütülenmiş kıyafetleri, toparlanmış odaları hayatın doğal düzeni sanırdık. Meğer bütün o düzenin görünmeyen adı: anneymiş. Bir ağacın kökü gibiydi.

Furkan

Gökyüzü Daima Mavidir

Gökyüzü Daima Mavidir Yıllar geçti. Kimi günler avuçlarımızdan su gibi kaydı, kimi günler kalbimize kök saldı. Mevsimler değişti. Bir sabah çiçek kokusuyla uyandık, bir başka sabah yağmurun sesine bıraktık kendimizi. . Ama her defasında, gökyüzü yeniden maviyi buldu. (Çünkü hayat, sanıldığı kadar sert değildi.) Bazen bir pencerenin önünde açan sardunya, bazen hiç hesapta yokken açılan bir kapı, bazen hiç beklenmedik bir anda gelen bir haber, bazen de uzun zamandır görmediğin bir dostun sesiyle yeniden yeşerebiliyordu insan. Çocukluk geçti. Sokaklarda kalan kahkahalar, eski defterlerin arasında unutulan hayaller, çoktan uzak yıllara karıştı. . Ama şaşırdım, İnsanın içindeki çocuk hiç büyümüyormuş aslında. . Bir kuş sürüsünü görünce hâlâ sevinmesi,