Ama gözlerimin kopardığı yaygarayı görüp anlamış mıydı? Ve onun gözleri de aynı biçimde bana mı seslenmişti? O ifade; o dans eden ani ışık, sözcüklerin anlatmaya yeteceğinden daha da çoğunu ima eden o şey başka ne olabilirdi?
İnsan ruhlarının böylesine nedensiz yere mahvedilmesine izin veren yaşamın görkemi neredeydi? Ucuz ve aşağılık bir şeydi sonuçta bu yaşam ve ne kadar çabuk sona ererse O kadar iyiydi. Tümüyle sona ersindi!
Ve yaşama kafa yormayı bıraktığı için de çok daha mutludur. Hakkında düşünemeyecek kadar yaşamakla meşgul. Benim hatam ise bir kere kitapların kapağını açmış olmak.