Deprem gecesi -hayatımın ikinci depremi- yalnızdım, yalnız yaşıyordum. Pek çok Şilili gibi ben de dünyanın sonunun geldiğini düşündüm. Ama koruyacak kimsem olmadığını düşündüm asıl.
O zamanlar hikâye anlatmak gibi bir merakım yoktu. Onunsa vardı, yani yoktu, henüz yoktu: Hikâyeleri yaşamak istiyordu, belki ancak yıllar, hatta onlarca yıl sonra, belirsiz ve dingin bir gelecekte anlatırdı.