Ya Rasûlâllah...
Bir kalp incindi..
Kimse görmedi gözyaşımı..
Ama sen bilirsin, ne zaman bir kul incinse, ne zaman kalp sessizce sızlasa...
Sen bilirsin, çünkü sen acının da sabrın da en güzel halisin.
Bazen insan ne yaptıysa da yetmez...
İyi niyeti yanlış anlaşılır, susması zayıflık sanılır. Ve sonra bir kalp sessizce kabuguna çekilir... Kırgın ama kimseye belli etmeden...
İşte o zaman sana bakar gözler...
Taifte taşlandığında, "Allah'ım kavmime hidayet et, onlar bilmiyorlar" deyişin gelir hatıra.
O yüce sabrın, incinen kalplere en güzel ilham olur.
Ve Dua'lar sarılır o kalbe:
Allah'ım...
"İncinen kalpleri Sen onar. İçine sükünet ver. Affetmeyi kolay eyle. Ve zalim değil, mazlum olmaya razı olanlardan eyle."
Çünkü biliriz ki, Kalp kırkları en çok secdede iyileşir. Ve affetmek, inciten için değil, incinenin huzuru içindir.
Rasulallah (sav) şöyle dua ederdi:
"Allah'ım ! Kalbimi nurlandır, kulağımı nurlandır, gözümü nurlandır, dilimi nurlandır. Kalbime sabır ve afiyet ver."
(Tirmizi, Daavat, 29)
Ey incinen kalp...
Sen affet ki, Rabbin affetsin. Sen sabret ki, Rabbin seni yüceltsin.
Ve unutma..
Rasulullah'a gönlünü açan, dertle kapatmaz kalbini...
Ya Rabbi...
Beni affeden bir kalp ile yaşat.