Livaneli yine kendini tekrar etmiş…yaşadığımız coğrafyada doğu ve güneydoğu’da yaşanılan olaylara kayıtsız kalmamak olası değil ama her eserinde “ezilmiş halk” edebiyatı biraz sıktı. Ki hep aynı ezilmiş halk, hiç çin zulmüne uğrayan uygur Türkleri konu alınmıyor mesela… var olan yönetim romanlarında ki ezilmiş halklar için kamplar kurarken soydaşları olarak gördükleri için kıllarını kıpırdatmayan politika uygulamalarına yazsr değinmiyor eleştirmiyor…. Kitap için şunu söyleyebilirim akıcı bir dili var bir solukta okuyabiliyoruz ama aynı bilinçaltı konuları hepve eleştiriler tek taraflı …