Maximilian Wagner
@Gafo
Nefsini bilen: Rab’bini bilir ..
Her kitapta kendini okur ..
Şu anda okuduğu kitaplar
Gökyüzü pırıl pırıldı. İçinde bembeyaz uçuşan yıldızlara göre karanlıktı ama yine de pırıl pırıldı; sanki orada muazzam bir ışığı örtmekte olan kadife bir perde vardı,sanki parıldayan yıldızlar sadece o perdedeki delikler ve yırtıklardı, o anlatılmaz aydınlık da oralardan sızıp öyle parlıyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Harese şudur evladım. Develere çöl gemileri derler bilirsin, bu mübarek hayvan üç hafta yemeden içmeden, aç susuz çölde yürür de yürür; o kadar dayanıklıdır. Ama bunların çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni koparır çiğnemeye başlar. Keskin diken devenin ağzına lekeler açar, o yaralardan kan akmaya başlar. Tuzlu kanın tadı dikenin ki ile karışınca bu, devenin daha çok hoşuna gider. Böylece yedikçe kanar , kanadıkca yer, bir türlü kendi kanına doyamaz ve engel olunmazsa kan kaybından ölür deve.”
“Birkaç yıl önce okuduğum, adı galiba Mutluluk olan bir romanda denildiği gibi biz bu ülkenin okur yazarları, boşluğa düşen bir trapezci gibiydik. Doğu askısını bırakmış, Batı askısını da yakalayamadan aşağı düşmüştük. ”