“Hiçbir zaman olması gerektiği gibi değil,dedi insanlar.
Müziğin sesi,sözcüklerin yazılışı.
Hiçbir zaman olması gerektiği gibi değil,
dedi bütün bize öğretilenler,peşinden koştuğumuz aşklar,öldüğümüz bütün ölümler,yaşadığımız bütün hayatlar.
Hiçbir zaman olması gerektiği gibi değiller,yakın bile değiller.
Birbiri arkasında yaşadığımız bu hayatlar,tarih olarak yığılmış,türlerin israfı,işığın ve yolun tıkanması,olması gerektiği gibi değil,hiç değil,dedi.
Bilmiyor muyum diye cevap verdim.
Uzaklaştım aynadan.
Sabahtı,öğlendi,akşamdı.
Hiçbirşey değişmiyordu.
Her şey yerli yerindeydi.
Bir şey patladı,bir şey kırıldı,bir şey kaldı.”
- Charles Bukowski
“Bir Çin müdriki danışır ki, balaca bir qayığım var idi və bu qayıqda tez-tez
tək-tənha göldə üzürdüm,saatlarla qayıqda qala bilirdim. Bir dəfə gecə vaxtı gözlərimi yumub meditasiya ilə məşğul idim. Birdən hardansa bir qayıq axın istiqamətində mənim qayığımla toqquşdu. Məndə qəzəb hissi baş qaldırdı.
Gözlərimi açıb rahatlığımı pozan qayıqçını söyməyə hazırlaşırdım ki,gördüm qayıq boşdur. İndi mənim qəzəbimin çıxış yeri yox idi… Çarəsizlikdən gözlərimi yenə yumub daxilimə diqqətlə baxmağa başladım. Bu an içimdəki qəzəbi gördüm.”
Boş qayıq mənim müəllimim oldu.
Bax o vaxtdan kimsə məni incitmək,təhqir etmək istəyirdisə,bu zaman daxilimdə qəzəb oyanırdısa,gülərək öz-özümə deyirdim: “Bu qayıq da boşdur”.
Başqalarına oxşamaq üçün öz 3-də 1 hissəmizi unuduruq,məhəbbət isə itirdiklərimizi geri qaytaran tək amildir.
Böyüyərkən qayğısız uşaqlığımızı,azadlığımızı itiririk,amma sevdiyimiz adamla birgə onları yenidən tapırıq.