Kendimizin ki hariç her acı,bize meşru ya da gülünçlük derecesinde anlaşılır görünür; böyle olmasa duygularımızın değişkenliği içinde tek sabit şey matem olurdu.
Tabiatta bütün varlıkların kendi yerleri varken,insan metafizik olarak başıboş dolaşan, hayatın içinde kaybolmuş,Yaratılış içinde tuhaf kaçan bir yaratık olmayı sürdürmektedir.
Hiçbir şeye dayanmadığı için,bir gerekçenin gölgesi bile bulunmadığı için,hayatta sebaat ederiz. Ölüm fazla kesindir;bütün sebepler onun tarafında bulunur.