Ölmekte olanların hüznü böyle olmalı. Sadece geçmişle değil, gelecekle, hatta en çok gelecekle beslenen bir hüzün. Sadece geçmişle olsa kolay olurdu, tüm perspektif kurallarına göre biz geçmişteki günlere döndükçe, o giderek küçülürdü.
Ama hüzün yumurtalarını artık gelecekteki günlerin yuvalarına bırakıyor ve bize oradan el sallıyor.