Gamze Turna
@Gamzeeturna
Aksaray, 1999
25 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Derin denizde susuz kalmak değil miydi bu? İçinde yüzdüğü aşk değil miydi onu bu derin denizin ortasında bir damla suya muhtaç hâle getiren? Mutsuzdu. Tarif edilmesi imkansız bir özlemle ve hasretle yanıyordu içi. Fakat söylenecek tek kelime ve ah edilecek bir durum yoktu. Ne yapılabilir di vatan toprağına feda edilmiş bir cana ne denilirdi.
Vatanı için sevdalısından, anasından, babasından, kardeşlerinden geçmiş bi kahramanın hikayesi. Ben okurken çok duygulandım. Ve çok akıcı bı şekilde okudum. Kesinlikle okumaya değer bir kitaptı benim için.
Hayatım boyunca okuduğum en dokunaklı kitaplardan. Okurken gözlerinizden boncuk boncuk akıtıyorsunuz, elinizde değil. Çok şey yaşamış Gözde, annesi, babası, kardeşi, en yakınım dedikleri ve can arkadaşları. Hepsini teker teker kaybetti. Kaybettikleri sadece bunlar değil 15 temmuz günü bacağını da kaybetti. Tabi hep olumsuzluklarla dolu bı hayat hikayesi yok okuyunca göreceksiniz birçok başarıya da sahip kendisi. Ve en sonunda kocaman yürekli bi öğretmen oluyor. Kesinlikle okunması gereken bı kitap. Detaya girmeden merak uyandırmak istiyorum sizin üzerinizde.
Bizim için, vatanı için gözünü kırpmadan yürüyen yiğitler oldukça sırtımız yere gelmeyecektir. 15 temmuz günü gelmediği gibi.
Allah'ım bedenini bu millet için siper eden, canlarını, devlet, millet, istiklal ve istikbalimiz için feda eden ve şehadet mertebesine ulaşan aziz şehitlerimizin her birini sonsuz rahmetinle doyur. Ne kadar dua edip, anıp, helallik dilensek az.
Memleketinden gönderilen, sürülen yüzbaşı emeklisi Hilmi Bey'in hikayesi. Hilmi Bey, "vücudundan fazla, ruhundaki kesiklikten şikayetçi. Yalnız etrafındaki manzaraları, insanları değil, kendini de kendine yabancı buluyor." Bu roman insan ve memleket tasvirleri fazlasıyla yüksek bir roman. içerisinde sürgün hayatının bütün elemleri bulunuyor. Gurbet, memleket hasreti, ümitsizlik, kaygı. Aslında roman değil bir ızdırap hikayesi. Romanın sonunda insanın kalbini derinden üzen bi elem bırakmakta. Bence okunmalı, süslü dili, güzel memleket tasvirleri ve okuyucuya geçiren duyguları bu romanı sürükleyici hale getiriyor. Romanın içerisinde "Dünya, umut dünyasıdır." diyor, kahramanı da son reddeye kadar umut ediyor, ama onun dünyası umut dünyası değil. Hiç istemediği bir sonla bitiyor.
Bir kadının yaşamından 24 saat denildiğinde hikaye bir kadının 24 saattini anlatıyor sanıyordum hep meğerse yıllar öncesindeki pişmanlıkla sonuçlanan 24 saati anlatıyormuş. Kitap yıllar önce yaşanılan olayı içinde hapseden kadının kendini suçlu hissedip içine kapanması ama sonunda kendisine yakın hissettiği bi insana yaşadıklarını anlatmasından ibaret. Kitap güzel ve anlaşılır bir dille yazılmış ve gayet akıcı. Zaten bir çok kez rastladığım ama alıp okumadığım kitaptı. Sonunda okumak nasip oldu ve tek nefesle okudum. Bence okurken sıkılacağınızı sanmıyorum. Hem akıcılık bakımından hem de bir 24 saat kaç satıra sığdırılabilir ki değil mi?
Allah'a, Allah korusun'a, Allah işini rast getirsinlere inanmayan bi insan Emre. Hayatında çok şey yaşamış ve yıpranmış, aldatılmış, aldatmış, içki, kumar, her türlü kötü alışkanlığa sahip üstelik. Rauf baba sayesinde tam iyileşip bir şeylere inanmaya başlamışken annesini kaybediyor. Bu kadar kötü şeyler yaşamış ve bu kadar kötü düşünen, eviyle, ailesiyle bağları olmayan bir insanın annesine bu denli bağlılığı şaşırttı beni. Hep kötü, ahlaksız, sapkın, dinden uzak insanları ailelerinden uzak sevgisiz biçimde gördüğümüz için algı olarak sanırım bu şaşkınlığım. Ama annesi onun doğru yolu bulmasını istiyor. Uzun geceler ve günlerden sonra bı gün Emre kendini camide"şahitlik ederim ki Allah'tan başka ilah yoktur ve şahitlik ederim ki Muhammed Allah'ın kulu ve elçisidir." sözleriyle başbaşa buluyor. Emre on dersten sonra iman sahibi oluyor. Rauf hocanın on dersinden sonra. Din kitabı ve Allah'a inanmanın kitabı bence okunası, okunmaya değer bir kitap.
