Ganimet

Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu
Kitabı az önce bitirdim... Her şey durdu sanki. Kalbimde yarattığı bu büyük boşluğu gözyaşlarımla doldurmaya çalışıyorum. Ve farkediyorum ki yerini hiç bir şeyle dolduramıyorum. Bunun üzüntüsü gittikçe ruhumu çıkmaza doğru sürüklemeye başladı. Kendimi alıkoyamıyorum bu durumdan artık. "Ahhh sevgilim beni hiç, ama hiç tanımadın. 'Çocuğumuz dün öldü...." Cümlelerinin yankısını hala kulağımda hissediyorum.
Stefan Zweig
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
... Ama seni geri istiyordum...
Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı...
Ruhumun ağırlığını taşıyamıyorum artık ve bu beni gün geçtikçe büyük bir yok oluşun içine sürüklüyor
Korku
"Bugün suçsuz bir insan mahkûm edildi."
Sayfa 214·Kitabı okudu