"Onu yalnız bırakmak zorgeliyor, değil mi?"
Evet dercesine başımı salladım, boşa geçen her saniyenin farkındaydım. Daniel bekliyordu. "Aslına bakarsak, dayanılmaz." Gözlerimin yaşardığını hissederek başımı başka yöne çevirdim.
"Zor zamanlar geçiriyoruz. Pek çok insan fazlasıyla talihsiz.
Ailesini doyurmak için kardeşimin neler yapabileceğini bir hayal et. Sadece kendi karnımı doyurmak zorunda olduğum için mutluyum."
Oda oda gezerken misafirlerin hayatları hakkında hikayeler uyduruyor ve her seferinde şartlar farklı olsaydı Daniel ile nasıl bir hayatımız olurdu diye merak ediyordum.