Yalnız kaldığımda bile bana ait olan her şey rahatsızlık verdiği için kendim olmaya cesaret edemiyordum.
Ağlamak istiyordum ağlayamıyordum.
Benim nefretimden bahsediyorsun ama senin nefretinde benden az değildi.
Anne, benim acım senin gizli zevkin midir?
Bazen geceleri uyanıkken gerçekten yaşayıp yaşamadığım merak ederdim. Bu herkes için böyle midir? Yoksa bazı insanlar sevme konusunda daha mı yetenekli oluyorlar. Ya da bazı insanlar yaşamak yerine sadece var mı oluyorlar?